Zupełnie nie dziwię się, że powstaje tak wiele magicznych serii książkowych dla dzieci. Takich, które łączą fantastykę i przygodę z całkiem przyziemną, obyczajową warstwą. Bo magia ma w sobie coś niezwykle wdzięcznego – dodaje opowieści lekkości, pozwala przeżyć przygodę, wciąga, ale jednocześnie bardzo często staje się sposobem na opowiedzenie o naprawdę ważnych sprawach. O relacjach rodzinnych, przyjaźni, emocjach dorastających dzieci, szukaniu w sobie odwagi czy mierzeniu się z lękiem. Fantastyka bywa wtedy trochę jak zwierciadło, w którym można przyjrzeć się własnej, już zupełnie niemagicznej rzeczywistości. I dokładnie tak jest w serii o Latarenkach Klaudii Zacharskiej. Do tej pory jej nie znałam, ale z okazji premiery trzeciego tomu przeczytałam wszystkie części: „Piranię…