Dla nastolatków
-
„Oswoić intruza” – o przyjaźni, uprzedzeniach i zmianach, które potrafią zaskoczyć
„Oswoić intruza” to druga część przygód Wnerwiusza, jego przyjaciół i rodziny, których możesz już znać z książki „To nie fair!” Niny Bylickiej-Karczewskiej. To seria pełna dobrego humoru, szkolnych i rodzinnych perypetii i bohaterów, którzy będą bliscy młodym czytelnikom. A przy tym dość nietuzinkowych, bo już same ich imiona sporo nam o nich mówią. Jest Wnerwiusz („Ja pozostawałem taki, jak zawsze”), jego siostra Nieferka („To nie fair, że mieliście fajny dzień beze mnie!”), babcia Wnikliwka (zmieniająca ubranie trzy razy dziennie), która wchodzi w spór z dziadkiem Poradeuszem („No idź, przebierz się, dzieci nie powinny cię takiego oglądać”), i cała reszta zwariowanej, a jednocześnie zupełnie normalnej rodzinki. Ich imiona nie są przypadkowe,…
-
„Jak działa natura. Fascynujące sekrety ewolucji” – recenzja
Zastanawiałaś się kiedyś, jak wyglądał pierwszy dzień na Ziemi? Ale tak dokładnie. Co się wtedy wydarzyło? Jak wyglądał świat? A kiedy pojawiło się pierwsze życie? W którym konkretnie momencie? Czy dałoby się wskazać dzień, godzinę, a może nawet minutę? I najważniejsze – kim był pierwszy człowiek? Takie pytania zadaje mi czasem moja córka. I doskonale je rozumiem. Bo my, ludzie, bardzo lubimy sobie wszystko porządkować. Nazywać, klasyfikować, układać w odpowiednich szufladkach. Chcemy wiedzieć, kiedy coś się zaczęło, dlaczego się wydarzyło i co było później. Najlepiej chronologicznie, punkt po punkcie. Tyle że z ewolucją nie jest tak prosto. Natura nie działa według naszego kalendarza, nie przejmuje się definicjami i nie zamierza…
-
„Pożrekadło” Marcina Szczygielskiego – recenzja. U Rodomiłów nic nie jest w porządku!
Za każdym razem, kiedy biorę do ręki kolejny tom „Domu Rodomiłów” Marcina Szczygielskiego, z ilustracjami Marty Krzywickiej, wiem, że muszę poczekać na odpowiedni moment. Nie inaczej było z najnowszą, szóstą częścią tej niezwykłej serii, zatytułowaną „Pożrekadło”. Najlepiej, żeby za oknem było już ciemno. Żeby deszcz zacinał o szyby, wiatr szarpał gałęziami, a w domu panowała cisza, w której każdy podejrzany szmer brzmi jak zapowiedź czegoś niedobrego. „Dom Rodomiłów” to bowiem seria z dreszczykiem. A właściwie pełnoprawny horror dla dzieci, w którym od wszelkiej maści upiorów można dostać zawrotu głowy. Borboraki, tęsknice, latawice, zmory, a teraz jeszcze pożrekadło. Marcin Szczygielski w potworach zdecydowanie nie przebiera. Bywa mrocznie, strasznie, czasami wręcz obrzydliwie.…
-
„Między sytością a wiecznością” – baśnie, które zostają w człowieku
Kiedy czytam tę książkę, świat wokół mnie jakby się kurczy. Powietrze gęstnieje, robi się trochę duszno, chwilami niespokojnie. Jakby ktoś otulił mnie delikatnym szalem z woalu, który z jednej strony jest miękki i przyjemny, a z drugiej lekko osacza. I kiedy już zaczynam odczuwać tę dziwną ciasnotę, przez mgłę przebija się świetlisty promyk. Nagle okazuje się, że powietrza jest pod dostatkiem. Że można oddychać pełną piersią. Że świat jest ogromny, a dobra w nim i w nas samych jest znacznie więcej, niż czasem nam się wydaje. Trochę tak właśnie mam z baśniami Katarzyny Jackowskiej-Enemuo. Kiedy sięgam po jej opowieści, wiem, że nie mogę czytać ich w biegu. Nie mogę otworzyć…
-
„Na tropie koszmarów” – straszne opowiadania dla dzieci, które lubią dreszczyk emocji
Jeśli lubicie historie z dreszczykiem, takie, które najlepiej czyta się wieczorem, z latarką pod kołdrą, to mam dla Was coś idealnego! „Na tropie koszmarów” to antologia strasznych opowiadań dla dzieci, której mam przyjemność patronować. I bardzo się z tego cieszę, bo sama uwielbiam historie, które trochę straszą, ale jednocześnie pomagają ten strach oswoić. Bo przecież straszne książki nie tylko straszą. Czasem pozwalają nam przełamać lęk, zwłaszcza że czytamy je w bezpiecznym miejscu – na kanapie, pod kołdrą, a może przytuleni do mamy. Patronat Mama Basi Czyta „Na tropie koszmarów” – dziesięć opowiadań z dreszczykiem W antologii znajdziemy dziesięć opowiadań napisanych przez autorów, których nazwiska pewnie już dobrze znacie. Są to: Natasza…
-
Siostrzeństwo opowieści – trzy świetne książki dla młodzieży od 11-12 lat
Odkrywanie książek dla trochę starszych czytelników, takich od 11–12 lat, jest dla mnie niesamowicie satysfakcjonujące. Szukam historii, które faktycznie dotyczą świata nastolatków, ich sytuacji, emocji i problemów. Takich, w których młodzi ludzie mogą się przejrzeć, ale które jednocześnie nie są infantylne, płytkie czy banalne. Dlatego tak bardzo ucieszyłam się, gdy trafiły do mnie trzy książki wydawnictwa Dwie Siostry: „Brzydkie laski”, „Filmy, których nigdzie nie grają” i „Tajemnice Sztokholmu. Nocny kruk”. Wszystkie należą do serii „Siostrzeństwo opowieści”, która skupia się na wyrazistych bohaterkach. Dziewczynach, które stawiają czoła przeciwnościom, odkrywają swoją siłę, uczą się odwagi i działania. To historie, które mogą inspirować i dawać młodym czytelnikom moc. A przy okazji przybliżają literaturę tłumaczoną między…
-
„Szkoła Szpiegów. Na dziko” – recenzja. Czy 12 tom nadal zaskakuje?
„Szkoła Szpiegów. Na dziko”. Dwunasty tom! Brzmi zacnie. Choć teraz może zastanawiasz się, czy to taka seria, która po prostu kręci się siłą rozpędu, czy może jednak jest w niej coś więcej niż tylko sprawdzony schemat, który doceniają jedynie wierni czytelnicy? To ja Ci powiem, jak jest naprawdę. Otóż bywa tak, że seria zbiera pokaźne grono czytelników, a potem z każdym kolejnym tomem jedzie na wyrobionej renomie pierwszych części. Ale spokojnie, to nie „Szkoła Szpiegów”. Naprawdę nie wiem, jak Stuart Gibbs to robi, ale każda kolejna część przygód Bena Ripleya zaskakuje. A „Na dziko” zmienia kierunek torów, jeśli w ogóle w jakieś wpadliśmy. Tym razem bowiem akcja dzieje się w…
-
„Latarnia na końcu świata” – finał serii „Dom na skraju magii”
Dobre serie zazwyczaj poznaję po ostatnim tomie. Po tym, jak autor domyka historię, co robi z wątkami rozsianymi po wcześniejszych częściach i czy odpowiedzi na długo noszone w głowie pytania rzeczywiście przynoszą satysfakcję. I właśnie dlatego po przeczytaniu „Latarni na końcu świata” mogę powiedzieć jedno: ależ to była dobra przygoda! To czwarty i ostatni tom serii rozpoczętej przez „Dom na skraju magii”, a kontynuowanej w „Wieży na krańcu czasu” i „Księgarni na tyłach kresu”. Nadal jest tu wszystko to, za co można było pokochać poprzednie części: szalone tempo, magia, zwroty akcji, zagadki, przekomarzanie się bohaterów i humor. Tym razem jednak zdecydowanie mocniej wybrzmiewają emocje. Dziewiątka musi wrócić do miejsca, z…
-
„Sketchnoting. Rewolucja w notowaniu” – sposób na notatki, które pomagają się uczyć
Jeśli Twoje dziecko nie przepada za robieniem notatek albo zwyczajnie nie bardzo wie, jak robić je dobrze, mam dla Ciebie książkę, która może sporo zmienić. „Sketchnoting. Rewolucja w notowaniu” Agnieszki Jachymek, wydana przez Znak Emotikon, pokazuje, że szkolny zeszyt wcale nie musi być ścianą tekstu zapisywaną od lewej do prawej. I bardzo mi się takie podejście podoba! Bo przecież notatki mają nam przede wszystkim pomagać zrozumieć i zapamiętać informacje. A kiedy otwieramy zeszyt i widzimy kilka stron jednakowego tekstu, znalezienie konkretnej daty, definicji czy nazwiska potrafi być naprawdę nużące. Sketchnoting, czyli notatki, które chce się oglądać A gdyby tak do notatek wprowadzić kolory, strzałki, ramki, ikonki, dymki komiksowe, różne rodzaje pisma i…
-
„Szmaragdowa Dolina. Tajemnica Altery” – recenzja książki fantasy dla dzieci
Ostatnio pokazuję całkiem sporo książek fantasy i nie robię tego bez powodu. Mocno wierzę w to, że za pomocą magii, czarów i fantastycznych stworzeń można w bezpieczny sposób dotykać spraw bardzo przyziemnych, życiowych i naprawdę realnych. I właśnie taką książką jest „Szmaragdowa Dolina. Tajemnica Altery” Maii Meren. Być może kojarzysz już tę historię, bo ukazała się wcześniej jako „Aleks i elfy z Doliny Abor”, wtedy jeszcze pod nazwiskiem Maja Grindal. Teraz dostajemy wznowienie – książkę zredagowaną, w nowym wydaniu i z przepiękną, mieniącą się okładką. I myślę, że ta zmiana naprawdę dobrze jej zrobiła. Aleks trafia do świata, w którym wszystko jest możliwe Aleks to raczej typ samotnika. Nie do końca…
