„Przedszkole przytulanek. Nowa koleżanka”
Wystarczyły dwa pierwsze zdania, żebym wiedziała, że w Przedszkolu Przytulanek byłoby mi całkiem dobrze. Posłuchaj tylko:
„Dzień w przedszkolu Przytulanek zaczął się całkiem zwyczajnie. Za oknem padał deszcz, ale w sali było przyjemnie ciepło”.
Za oknem deszcz, a w środku ciepło, przytulnie i bezpiecznie. Uwielbiam taki klimat. I właśnie w takiej atmosferze rozpoczyna się trzecia część serii „Przedszkole Przytulanek”, zatytułowana „Nowa koleżanka”.


Panda Paulina – nowa koleżanka w przedszkolu
Pandy w przedszkolu Przytulanek jeszcze nie było. Ale oto do grupy dołącza Paulina, która, jak się okazuje, ma już za sobą całkiem pokaźny bagaż życiowych doświadczeń.
Wyobraź sobie, że pewnego razu została przypadkowo wyrzucona przez tatę Leona! Trafiła do sortowni, a stamtąd do sklepu z używanymi rzeczami o genialnej nazwie „Kop-Ciuszek”.
I od razu pomyślałam, że przecież pluszaki są od przytulania. Od pocieszania, wspólnego zasypiania, towarzyszenia dzieciom w małych i wielkich przeżyciach. A tu taka panda, zamiast w czyichś ramionach, ląduje w sortowni. Aż chciałoby się jej podarować jakąś uroczą przytulankę. A na pewno wyściskać!
Na szczęście w przedszkolu Przytulanek nie brakuje ani empatii, ani pomysłowości. Nowi przyjaciele wpadają na sprytny plan. Paulina musi pojawić się na sklepowej wystawie, a ośmiornica Ola już zadba o to, żeby podczas spaceru Kuba i Pola zatrzymali się przed witryną. Może dzięki temu panda znajdzie nowy dom?



Mała historia, wiele ważnych tematów
Lubię książki, które nie potrzebują wielkich wydarzeń, żeby opowiedzieć o czymś ważnym. A „Przedszkole Przytulanek. Nowa koleżanka” jest właśnie taką historią.
Mamy tu pięknie pokazany moment dołączania nowej osoby do grupy. Pluszaki interesują się Pauliną, pytają, słuchają, dają jej przestrzeń do opowiedzenia o sobie. Początkowe onieśmielenie szybko ustępuje miejsca rozmowie. Niby nic wielkiego, a przecież od takich gestów zaczynają się przyjaźnie.
Jest tu dużo emocji. Są też empatia, wsparcie, a nawet odrobina strachu. Paulina opowiada, że nocami w sklepie bywa strasznie, choć taki strach na niby nawet całkiem lubi.
Jest też refleksja nad tym, jak łatwo zastępujemy stare rzeczy nowymi. Konsumpcjonizm wciąż ma się dobrze…
„Strasznie fajnie jest poznawać nowych przyjaciół” – czytamy na zakończenie. I bardzo chciałabym, żeby ta myśl została z dziećmi. Bo przecież do przedszkola często dołączają nowi koledzy i koleżanki, a serdeczne przyjęcie potrafi naprawdę wiele zmienić.



Przedszkole Przytulanek – tu chce się wracać!
„Nowa koleżanka” to już trzeci tom serii dla dzieci od 2 do 5 lat. Po „Lekcji pocieszania” i „Jaju dinozaura” znów dostajemy opowieść, która rozwija empatię, oswaja emocje i uwrażliwia na innych. A przy tym bawi, ciekawi i pobudza wyobraźnię.
W końcu mamy tu ożywione pluszaki! A kto z nas nie zastanawiał się kiedyś, co wyprawiają maskotki, gdy tylko znikamy za drzwiami pokoju? Okazuje się, że mają całkiem intensywne życie towarzyskie.
Za bajkowe, pełne kolorów ilustracje odpowiada Anna Gensler. Jej pluszaki naprawdę wyglądają tak, że chciałoby się je od razu tulić, a cały świat Przytulanek aż kipi od dobrej energii.
I to są właśnie cechy rozpoznawcze tej serii: optymizm, serdeczność i pogoda ducha. Bo przytulanie to nie tylko branie kogoś w ramiona, ale też troska, uważność i sprawianie, żeby nikt nie czuł się samotny.
Zwłaszcza gdy za oknem pada deszcz.


„Przedszkole przytulanek. Nowa koleżanka”, Maciek Marcisz
Ilustracje: Anna Gensler
Wydawnictwo Wilga, 2026
Wiek: 2+


